Veel conflicten beginnen met een eenvoudig idee: wij tegenover zij. Wij hebben gelijk. Zij begrijpen het niet. Wij beschermen iets waardevols. Zij vormen een bedreiging.
Deze manier van denken lijkt soms noodzakelijk. Het geeft duidelijkheid in een complexe wereld. Maar tegelijkertijd creëert het afstand.
Wanneer we iemand tot vijand maken, verliezen we onze nieuwsgierigheid. We stoppen met luisteren. We zien alleen nog wat onze overtuiging bevestigt.
De geschiedenis laat zien hoeveel lijden ontstaat wanneer mensen niet langer als mensen worden gezien.
Een vijand is nooit alleen een vijand. Het is altijd ook een mens met angst, hoop, pijn en verlangen naar veiligheid.
Dat betekent niet dat onrecht genegeerd moet worden. Integendeel. Werkelijke vrede vraagt juist dat we eerlijk kijken naar wat er gebeurt.
Maar vrede ontstaat niet door haat tegenover haat te plaatsen.
De vraag is misschien niet hoe we onze tegenstanders kunnen verslaan.
De diepere vraag is hoe we kunnen voorkomen dat we zelf veranderen in datgene waartegen we vechten.